Denken in obstakels, als ervaringsdeskundige weet ik maar al te goed hoe dat ervoor zorgt dat je niet in beweging komt. Dat terwijl ik mezelf eigenlijk altijd goed heb gekend, maar gewoon te weinig geluisterd. “Onze intuïtieve geest is een heilig geschenk en onze rationele geest een trouwe dienaar. We hebben een maatschappij geschapen die de dienaar eert en het geschenk vergeten is.” – Albert Einstein Mijn intuïtieve geest heb ik lang verdrongen, vooral vanaf het moment dat ik ging werken. Een keuze vanuit ratio Ik koos een studie die bij mij paste: Human Resources Management. Werken met mensen in een organisatie voelde goed. Payroll (het administratieve luik) zag ik niet zo zitten, ik wilde het softe aspect van HR. En nee, daarvoor hoef je geen softie te zijn 😉. Wat ik niet wilde, was een commerciële job, zoals bij een uitzendkantoor. Ik kende mezelf goed genoeg om te weten dat cold calling niets voor mij was. Maar wat gebeurde er? In juni 2008 studeerde ik af, in juli werkte ik voo

Maandag 1 september. Voor velen betekent dat: bye bye vakantie. Terug volle bak aan de gang en de kinderen weer op de schoolbanken. Dan komen ook weer de vertrouwde zinnetjes: “Doe je best.” “Even doorzetten.” “Niet opgeven.” Begrijp me niet verkeerd, inzet is mooi. Maar… altijd je best moeten doen? Da’s vermoeiend en soms ook gewoon een teken aan de wand. Hard werken vs. voldoening Je geeft je 100%. Je bent een doorbijter. Je werkt hard en bent goed in wat je doet. Maar op het einde van de dag: kapot! Competent? Check ✅ Resultaten? Dubbelcheck ✅✅ Vervuld? ... 🫤 Dat komt vaak doordat we niet werken vanuit ons talent. We trekken onszelf vooruit op wilskracht, maar waar is de goesting? Het voorbeeld van mijn dochter Ze doet aan toestelturnen. Het hele jaar traint ze 10 uur per week voor (amper) 3 à 4 wedstrijden. Inzet, doorzetten, wilskracht zijn absoluut nodig. Toch gaat ze nooit tegen haar zin trainen. Na drie uur komt ze vrolijk thuis. Met meestal nog meer energie dan ervoor. Hoe d

Je hoeft niet overwerkt te zijn om op te zijn. Soms voel je je aan het einde van je werkdag compleet leeg, ook al heb je amper iets gedaan. Hoe dat komt? Het heeft minder met “druk” te maken dan je denkt. Je hebt van die dagen waarop je van het ene naar het andere holt. To-do’s afvinkt alsof je leven ervan afhangt. En dan heb je van die dagen waarop je vooral staart naar je scherm (en dat kunnen er deze dagen heel wat zijn…). Je stelt dingen uit, hangt wat rond in je hoofd of op de socials. Dat eerste, daar kun je nog mee wegkomen. ‘Druk, druk, druk’ is zowat de nationale trots. Maar durf jij ook luidop te zeggen dat je de hele dag gelummeld hebt? Of dat je je eigenlijk gewoon verveelt op je werk? Leeg, ook al deed je (bijna) niks Hoe leg je uit dat je op bent? Leeg. Geen fut. Geen zin. En dat terwijl je amper iets deed. Hoe kan dat eigenlijk? Gek genoeg: het resultaat is vaak hetzelfde als bij "druk, druk, druk"! Awel, het zegt niets over hoeveel je gedaan hebt, wel over hoe je werkt